australietrip

Historie

30-12:

Net als gisterenmiddag hebben we vandaag genoten van een f-a-n-t-a-s-t-i-s-c-h-e stranddag. Geen idee hoe warm, maar te heet om in de zon te liggen. Daar hadden we ook recht op, want de afgelopen dagen was het meer herfst hier dan zomer. Gelukkig is dat voorbij en kunnen we nu lekker zonnebaden en zwemmen -natuurlijk wel nadat we al onze spullen ingepakt hadden, want vandavond gaan we weer naar de toko van de Bonkers (bijnaam van Janine Trampoline en Dankers, oftewel de fam. Dankers), . Het strand hier is ongelooflijk mooi en kindvriendelijk. Het water wordt namelijk zeer langzaam diep. Na 100 meter lopen sta je nog steeds tot je knieen in het water. Helemaal top. Eindelijk tijd dus om onze boeken te lezen. Alhoewel, we zijn inmiddels met 5 gezinnen: wij (4 kids), familie Bonkers (3 kids), Andy & David (3 kids) en Annette & Dwain (3 kids), kortom 13 kids. Dat betekent dus met 1 oog lezen en met 1 oog de kids in de gaten houden. Extra knap overigens dat zowel Rinus als Simone dat kunnen terwijl ze hun boek ondersteboven houden.... Toen ik met de (13) kids ijs ging halen vroeg de ijscodame of er drielingen bijzaten. Blijkbaar zijn ze hier gewend aan grote gezinnen... Ondertussen waren Anouk en Janine het huis wat we gehuurd hadden aan het schoonmaken. De eigenaar (collega van Patrick) gaat er nl met nieuwjaar in, en we willen onze rotzooi natuurlijk wel opgeruimd hebben. 's-middags kwam Andy met een geweldige lunch aanzetten waar ze bij Subway nog een puntje aan kunnen zuigen. Andy, again my compliments, you're a wonderfull cook!. Jos liep halverwege de dag wat rood aan dus ben ik met hem gaan wandelen over de camping. Deze lag voornamelijk in de schaduw, dus kon ie een beetje bijkomen. Rond een uur of 5 hebben we de kids en onszelf ingepakt om te vertrekken richting 'The Basin'. De kids hebben we lekker laten uit eten bij de Mac Snack en wij hebben later Thais gehaald. Om 20.00u hebben we een ware video conferentie gehouden met de verschillende opa's en oma's. Wat waren de kids en wij ook verrast om zoveel opa's en oma's digitaal aan te treffen. Erg ontroerend. 's-avonds hebben we nog een wijntje of vier (flessen dan) gedronken en zijn naar bed gegaan: morgen nl Melbourne op het programma en natuurlijk het oudjaarsfeest van de familie Bonkers!

29-12:

Helaas is de internetverbinding hier ruk. De foto's volgen dus nog als we terug zijn in Melbourne!

28-12:

Vandaag is onze grote kerel jarig. 5 jaar wordt ie alweer de boef. 's-ochtends het bekende kado ritueel en s'middags hadden we een verjaardagspartij bij de Mc Donalds besteld. Dus om 11.00u present bij de McDonalds en daar begon het feestje van Jos. Janine had haar zus ook uitgenodigd, zodat we met 10 kids waren. Te gek, dachten we. Jos dacht er iets anders over, nadat hij met het kegelen verloren had. Hide en seek vond ie ook niets aan en moetsen we hem laten winnen om tranen te voorkomen. Gelukkig duurde het wachten op het eten maar een half uur. Jos vond het allemaal niet grappig: "Dit is mijn stomste verjaardag ooit!". Wat een verwent nest. Na het eten ging het gelukkig een stuk beter en hebben ze lekker gespeeld. 's-middags kwam Big Surprise Tommoh met gezin naar rye en hebben we samen met de zus van Janine + gezin geBBQed. David (schoonbroer) bleek een uitstekende barbequer te zijn en we hebben heerlijk zitten eten en drinken. Eea aanziende heeft Tommoh Marijn spontaan omgedoopt tot Morewhine -hoe zou ie er opkomen.... Gedurende de dag kregen we 380 emails smsen en telefoontjes dat er wat aan de hand was in Liempde. Het zal allemaal wel. Gelukkig heeft Simone een lot, dus hoeven we ons niet te schamen als we op 4 januari Liempde weer inrijden. Ik kan overigens wel voorspellen hoe het gaat in Liempt. "Heej, hedde gij ok lotuh. Nie, godzakker, das baluh. Wij hebben dr vijf en we doen pas sinds dun 20e meej. en hedde da geheurd van Saris, die waor er krek mee opgehouwen! En daor het ie spijt van! De skilt un hoop geld"

27-12:

Vanochtend vroeg opgestaan, want vandaag gaan we de great ocean road rijden naar de 12 apostelen. Kortom om 6.30u opstaan om om 8.00u de veerboot te pakken. Janine en Pat zijn zo lief om vandaag voor de kids te zorgen - de schatten. Om 8 uur zitten we op de veerboot en zijn we onderweg naar de 12 apostelen. De overtocht verloopt voorspoedig en een uur later scheuren we richting de 12 apostelen. Pat had de tip gegeven flink door te rijden en pas op de terugweg senic views te pakken. Na 3 stops geven we daar gehoor aan, want die afstanden in Australie daar doe je nu eenmaal erg lang over. We hebben zo'n 250 km voor de boeg tot aan de 12 apostelen en dan weer 250 terug en de laatste veerboot gaat al om 19.00u. De heenrijs verloopt aardig. Op ons gemakje gekoffiet en geshopt in Lorn en vervolgens een lekkere lunch opgezocht. 2 uur later zaten we weer chagrijnig in de auto want die eikel in die tent deden er 2 uur over om ons een koude salade voor te zetten. Op zich niet zo erg, maar het was al 14.30 en we hadden nog 230 km (ca 4 uur rijden) voor de boeg tot de boot. Dus er bleef erg weinig tijd over voor de apostelen. Na een bliksembezoek aan de apostelen (ah-ooh-ah-ooh, flits, flits) zijn we als opgeschoten wild terug in de auto gesprongen en hebben we een poging gedaan het wereldrecord 12 apostellen - veerboot te verbreken. Het mooie van die Australiers is dat als je gaat bumperkleven, ze hun auto geirriteerd aan de kant zetten. Te gek - dan schiet het tenminste op! 1 pensionado had het echt niet door, daar heb ik mijn gayish baard en mijn kale kop voor moeten laten zien, voordat ie aan de kant ging. Overal hangen borden dat je niet te hard moet rijden en dat je voorzichtig moet zijn, maar ja, als die veerboot zulke tijden aanhoudt, dan kan je natuurlijk niets anders verwachten. Om 18.00 werd duidelijk dat het erg krap werd. De alternatieven - 3 uur omrijden of hier blijven overnachten en de 1e ferry pakken - waren beide slecht, dus dan maar de wet breken. Om 18.50u reden we met klotsende oksels, verhoogde bloeddruk en rooddoorlopen ogen de Ferry op. Kortom, een lekker relaxed tochtje!

26-12:

Vandaag doen we rustig aan. In de ochtend een beetje lounchen om ons voor te bereiden op het vieren van een traditionele Australische kerst bij de broer van Janine. Pam en Damien (broer) wonen in Rowville, een uurtje rijden vanaf Rye. Het weer is grauw en regenachtig, eigenlijk erg herfstweer. Aangekomen in Rowville zien we aan de beplanting dat het hier erg droog is geweest. Bijna alles is bruin en hier en daar komt het groen weer door. Bijna de hele familie van Janine is er. Haar ouders (Lea en John), haar broer en 2 van haar zussen zijn er ook. Evenals hun 88 kinderen. Wat een drukte. De oven ligt vol met vlees en al snel worden de kinderen op de grond gezet en gevoerd. Dat doen ze hier goed in Australie. Overal waar je komt krijgen de kids in no time eten, zodat wij ook gezellig kunnen eten... De kaascake is heerlijk (not) evanals het vlees (serieus lekker). Blijkbaar hadden ze nog meer mensen verwacht want eea is nog lang niet op. Nadat de kids opnieuw kado's gekregen hebben van Santa (Dankers met baard en muts) is de bende kompleet. Wat een drukte, ik geloof dat er 23 kinderen waren, maar ik ben de tel allang kwijt. Toppunt van de avond was een playstation2 spel. Singstar o.i.d. een soort karaoke, maar het gaat erom om de juiste toonhoogte te houden. Draag krijg je dan punten voor en degene met de meeste punten wint. Dat maakt wat los in de mensen. Alsof hun leven er van afhangt staan ze in de microfoon te schreeuwen. Misschien een idee voor de nieuwe Idols? De video spreekt in eider geval boekdelen.

25-12:

KERSTMIS! Al vroeg zijn de kids wakker, want de kamer ligt vol met kado's. En ja hoor, daar gaan ze. Het papier vliegt ons om de oren. De kids zijn allemaal erg blij en enthousiast met alles wat ze krijgen. Binnen een half uur zijn alle kado's uitgepakt en wordt er druk gespeeld. Het gaat allemaal wel in sneltreinvaart en jos is een tikkie de klus kwijt. Zo vroeg nog en dan al kado;s uitpakken. Hij had er zelfs 1 over het hoofd gezien. Nadat de pappa's alle chinese prut in elkaar geklikt hebben hebben ze lekker kunnen spelen totdat we gingen eten. Ik geloof dat we tapa's gegeten hebben, maar zeker weet ik het niet meer. Dat krijg je als je een paar dagen niet schrijft..

24-12:

Vandaag zijn we (de mannen) de kado's van de kids op gaan halen. Morgen is het immers Santa Claus.... Dat betekent ff 1,5 uur in de auto terug naar Melbourne, de boel inpakken, de website updaten en weer terug naar Rye. Een beetje een boring day dus. De kids zijn met de vrouwen lekker thuis gebleven. Niet onbelangrijk, we hebben ook nog even gewerkt aan 1 van de 2 hobbies van Marijn -> we hebben onze drankvoorraad aangevuld. 's-Avonds hebben we gezellig met zijn allen de cadeau's ingepakt en bij elkaar gezet op naam. Hier gaat het nl iets anders dan bij ons met Sinterklaas. Hier krijgen alle kids een zak met cadeau's waar hun naam op staat en dan schijnen ze tegelijkertijd eea uit te gaan pakken. Ik ben benieuwd.

23-12:

Vandaag gaan de dames kerstinkopen doen (kado's) en gaan de mannen met de kids boodschappen doen. Dat wordt lachen. 3 mannen en 7 kids in de supermarkt. As ever heeft Rinus zich ontfermt over het opstellen van de boodschappenlijst. Daar heeft ie dan ook de hele morgen over gedaan - hij zou maar eens een ingredient vergeten!!! Goed, gewapend met 3 boodschappenkarren volgeladen met kids scheuren we de supermarkt in. De boodschappenlijstjes worden verdeeld en de supermarkt wordt door ons leeggeschraapt. Een uur later staan we buiten met nog steeds 7 kids en 540 dollar lichter. Toen ik aan de kassadame vroeg of dit haar grootste sale-of-the-day was antwoordde ze:"of the day, of the whole week!". Niks gewent die ozzies. Teruggekomen hebben we de jongste 3 kids op bed gelegd en zijn we een klein pintje gaan pakken. 's-Middags zijn we naar het strand geklund - dwars door de struiken en bomen naar een pad wat richting zee leidt. De zee, eigenlijk oceaan, is hiet flink wild evenals de vorming van de rotsen. Vol met scherpe punten en kloven. Jordan en Jos lopen voorop en rennen natuurlijk de rotsen op. De etters. Met wat geschreeuw komen ze terug en geven we ze een cursus gehoorzamen aan zee. Na wat geklauter op de rotsen in de branding, klimmen we de duin op. In no-time staat Jordan bovenop de duin, gevolgd door Jos. Guus laat dat niet op zich zitten en klimt ze samen met Bram achterna. Dus moet iedereen de duin op en 5 minuten later staan er 7 kids en 3 bezweette kerels bovenop de duin om te concluderen dat de enige zinvolle route terug omlaag is. Dus weer terug omlaag en terug naar het pad wat naar het huis teruggaat. Inmiddels waren de dames terug van het boodschappen doen. Natuurlijk zijn er schoenen gekocht (slippers) en zijn de kado's geregeld. 's-Avonds heeft Rinus zich uitgeleefd in de keuken en een lekkere pasta schotel getoverd. De kids vonden het heerlijk - ze waren blijkbaar toe aan iets anders dan friet met hamburger. Het toetje van die avond bestond uit voor de bak hangen. De Blues Brothers was op - de beste film uit de jaren 80, als je de humor begrijpt (he Janine). Wat wel irritant is dat de film iedere 10 minuten onderbroken wordt voor een commercial blok van 5 minuten. Wat een drama, en dan zijn de commercials nog beroerder dan in Duitsland.


22-12:

Vandaag staat de rit naar de toko van PAt & Janine voor de boeg. Ca 450 km, dus we gaan er vanuit dat we er weer 9 uur over gaan doen. Inpakken is weer een eitje en in no time zijn we onderweg. Ondanks vergeten koelkast switches starten beide campers in een keer. Jammer, want we zijn nu inmiddels geequipeerd met startkabels. Onderweg niets bijzonders, enkel scheuren. We (ik) hadden gehoopt nog wat zwartgeblakerde velden te zien, maar langs de snelweg heeft de brand blijkbaar niet toegeslagen. De hele weg door regent het - prima, want dat hadden ze in deze streek hard nodig. Het huis van Dankers is fantastisch. Guus keek door het raam van de achterruit en zei:"Ze hebben hier een speeltuin!". En dat is ook echt zo. Een trampoline (voor vertikaal plezier he patrick) en een heus piratenschip. Verders natuurlijk een flinke bbq, want zonder bbq kun je hier niet overleven. Lekker Indiaas gegeten, de boel weer ingepakt en afgereisd naar Rye. Een prachtige plek aan de kust. Het huis heeft Patrick gehuurd van een collega en het is werkelijk schitterend. Een super grote woon-/leefkamer annex keuken en 3 grote slaapkamers voor de 3 gezinnen. Inmiddels zijn we nl met 13 man, dus we hebben wel wat ruimte nodig. Nadat we georganiseerd zijn en de kids op bed liggen, nog lekker een Sint Hugo meester gemaakt. Dat is een mooi verhaal, wat ik al begonnen ben, maar nog niet afgemaakt heb. Rinus en ik hebben een Cabernet Sauvignon gekocht van Jacob's Creek, genaam St Hugo. Zoals ik al schreef vonden we die toen het lekkerst. De volgende dag kreeg Anouk de opdracht om een doosje van die wijn te halen. Aangekomen bij kassa heeft ze het doosje toch maar teruggezet, want de St Hugo kostte ca. 30 dollar per stuk (ca 18 euro). Komt Dankers aanzetten met 2 flessen wijn die hij van zijn baas gekregen heeft als dank voor zijn nachtelijke uurtjes - 2 flesjes St. Hugo. Dat kan geen toeval zijn....

21-12:

Goeiedag, was het gisteren nog bewolkt, is het vandaag 38 graden. Nou snap ik waarom dat meertje voor 95% verdampt is. Dit is echt niet normaal meer. Met deze temperatuur kun je maar 1 ding doen - zwemmen. Dus hupsakee, met zijn allen dat zwembad in. Het water wordt hier niet in conditie gehouden met chloor, maar met zout. Dat is een stuk prettiger. Ik weet alleen niet of het zo hygienisch is, maar het is een stuk prettiger voor je ogen. 's-Avonds kregen de kids een grote verrassing (no it's not Tommo this time!). Dankers had namelijk gevraagd aan de campingbaas of ie de glijbaan nog aan ging zetten. Dit is een glijbaan van een metertje of 10 hoog, dus dat moet gaaf zijn voor de kids. Punt was dat er net een paar op bed lagen toen de campingbaas langs kwam of we nog mee gingen glijen. Een kort moment van twijfel, maar toch maar gedaan. En het was geweldig. Kijk maar eens naar de foto's. Rennen die mannen. en glijen en rennen. Te gek. Wat hebben ze goed geslapen die avond (en wij ook, pff).

20-12:
Vandaag stond de reis naar Lake Hume op het programma. Lekker relaxed om 9.30 vertrokken. Het is ook maar een kleine 600 km rijden. Het weer is weer beroerd. Op zich prima natuurlijk dat we in de auto zitten met het slechte weer. De mooie dagen pakken we zo mee en tijdens het rijden is het prettig voor de kids achterin als het niet zo heet is. Isa en Jos zitten afwisselend voorin. Zo houden ze zich het meeste kalm, en ik moet eerlijk zeggen, zo is het ook het gezelligste. Die mannen zien toch weer ander dingen dan wij. Onderweg zien we het landschap langzaam veranderen van mooie groene bergen naar droog droger droogst. Niet te geloven in 4 uur rijden zijn we dusdanig ver landinwaarts gereden dat er in de wijde omtrek geen groen gras meer te zien is. Best apart: overal groene bomen in bruine velden. De weilanden zijn spaarzaam gevuld met vee. Dit is dus het gebied waarover gezegd wordt dat er iedere 3 dagen een boer zelfmoord pleegt door de (financiele) ellende veroorzaakt door de aanhoudende droogte. Hier en daar zien we plekken waar alles verbrand is (vorig jaar) en waar de natuur bezig is met het nodige reparatiewerk. De reis duurt opnieuw veel langer dan gedacht. We kunnen vreselijk doorrijden (tussen 110 en 120 km per uur) en er is geen kip op de weg. Af en toe een (bijna) dooie boer die achter zijn stuur aan het pitten is. Eindelijk komen we aan in Albery, waar ons tourist park is. Omdat we niet precies weten waar het park ligt, vragen we bij het tankstation hoe we moeten rijden. Simpel - stoplichten links, 2e rotonde rechts en aan het einde van de weg links. Eitje. Eigenwijs als we zijn, vervolgen we de route op de snelweg. We hebben immers al borden zien staan. Helaas. Beide kanten op geen borden. Toen we halverwege Sydney waren toch maar Dankers gebeld waar dat @#$@ park ligt. Aha, het heet hier een resort. Toen toch maar de route van de dames van het tankstation gevolgd. Ongelooflijk hoe het accelererend vermogen van de camper van Rinus getransformeerd is van een truck in een F1 wagen. Ik kan hem nauwelijks bijhouden. Met gierende banden komen we het Resort opgescheurd waar de familie Dankers al staat te wachten.

19-12:
Zo daar zijn we weer. We hadden het ff druk met reizen, zien en ervaren. Lees hieronder wat we allemaal uitgespookt hebben. Bedankt voor al jullie lieve reacties en ik ga er van uit dat jullie snappen dat we weinig tijd hebben om julie direct terug te mailen. Pa & ma Dankers, vandaag is het voor jullie dat ik hier zit, want ik heb begrepen dat jullie wat ongeduldig werden door het uitblijven van de website updates. En Pat, we vinden het echt te gek dat je ons dagelijks belt - we zien elkaar morgen. Ik heb er zin an!! Sorry voor de lousy layout, maar mijn voorzieningen zijn minimaal. Tenminste qua PC. Het bier is hier goed, maar mijn PC dateert uit de vorige eeuw evenals de monitor die me lekker staat aan te flikkeren. Aan USB poorten hebben ze hier in dit gat ook nog niet gehoord, dus ook nog geen fotos...

18-12:
Vandaag het afscheid van Sydney. Maar eerst nog de befaamde bridgeclimb doen. De glamour was er een beetje vanaf, omdat het nogal ingewikkeld was om het initieel vastgelegde tijdstip (6.15 - iets te vroeg..) te veranderen. Maar goed ook, want onze plannen om vroeg te vertrekken (we moesten er om 9.10 zijn) werden wreed onderbroken door een lege accu van mijn camper. GVD - leerpunt, als er een knopje staat 'TURN OFF AFTER USE' dan moet je dat ook doen in een camper!! Helaas hebben onze campers, evenals alle campers op de campsite geen startkabels aan boord. Sjonge, jonge, we hebben wel een waterkoker en een broodrooster aan boord, maar jump cables konden er niet van af.... Gelukkig had de campingeigenaar een oude rotte mini, waar hij een setje in had liggen. Stel je even voor 2 campers 1 met de accu linksvoor en 1 met de accu rechtsvoor en dan side to side staan, met mijn accu aan de verkeerde kant strak langs een muur. Natuurlijk zijn de startkabels korter dan 2 autobreedtes, dus we hebben lekker staan klooien voor we wegwaren. Om de auto van Rinus haaks op de mijne te krijgen hebben we nog een camping setje van een Duitser plat gereden, maar gelukkig komen we die niet meer tegen (dachten we...). Goed we zijn onderweg. We hebben nog 100 minuten om die campers Sydney in te krijgen en te parkeren voor onze bridgeclimb. Tijd genoeg, want het is maar 18 km. Snel even boodschappen ingeslagen om te kunnen ontbijten bij de harbour bridge en hup de highway op. Daar komen we natuurlijk in de spits terecht en meter voor meter komen we Sydney in. Wat een drama. Na wat ellende bij tolpoortjes (abonnement - heb ik niet - gepast geld - damn weer de verkeerde rij. Gelukkig waren ze bij de voet van de harbour bridge bezig met wegwerkzaamheden, zodat ik door de barricades heen kon rijden om naast de brug terecht te komen. Ik stond nl op de rijstrook om de brug over te gaan en dan was ik te laat gekomen. Bij het geklooi met de tolpoorten waren we ook Anouk en Marijn kwijtgeraakt. Gelukkig hadden we de walki-talkis, zodat we in alle rust elkaar konden uitleggen hoe of wat. Een kleine snapshot van zo'n conversatie:
Anouk: Mart, zeg het nou moet ik hier rechts of links?
Mart: Euh, waar sta je?
A: Ja, euh, ergens bij Macquirie street
M: Weet ik veel.
A: Kunnen we daar parkeren?
M: Anouk, ik weet niet waar je staat
A: Mart, JA OF NEE
M: Ja, euh, nou dan is het nee...
Kortom stress paniek en ellende. Om 9.11 heb ik ons ingecheckt en heb ik de procedure gevraagd wat als mijn mate te laat is. 4 minuten later komt er een rooie zwetende kerel binnenlopen die de kleren van Rinus draagt. Verrek het is hem. Hij ziet eruit alsof ie een maraton gelopen heeft (en dat heeft ie ook). De bridgeclimb duurde veel te lang (de voorbereidingen duurde al een uur) en was niet spannend. Het uitzicht was natuurlijk prachtig. Na de bridgeclimb de dames gebeld. Deze waren met de kids naar het Australian Aquarium geweest. Dat was natuurlijk geweldig. Na een kort lunch terug naar autos gegaan. Aangekomen bij onze camper belde Rinus, met de mededeling: ik heb goed en slecht nieuws. Het goede nieuws was dat ie geen wielklem had. Het slechte nieuws - lege accuc. Oh-oh. Leerpunt: als een camper IEIEIEIEIEIEIEIEIi doet bij het uitstappen, moet je ff de lampen uitdoen. Natuurlijk stond Rinus met zijn camper geparkeerd op de drukste straat van Sydney met zijn kont kijkende naar het dal. Lekker aanduwen dus. Simone en ik zijn snel ter plekke gereden om ze te helpen. Na het ronselen van wat Ozzies en nadat Anouk het verkeer op de vierbaansweg had tegengehouden, konden we Rinus keren. Vervolgens hebben we hem de helling afgeduwd met het resultaat - niets noppes rien. Zijn accu was te leeg om het benodigde vonkje te creeren. We strandden recht voor een van de sjiekere hotels in Sydney, dus daar hadden ze vast startkabels. No go. Uiteindelijk toch nog aan kabels gekomen en het ding aan de praat gekregen. Maar wat een lui die Australiers. Mannen in pak hebben mee staan sjorren. Een kerel heeft zijn toolbox vol met gereedschap midden op de stoep laten staan, terwijl we 500 meter naar beneden rolden. Echt te gek. Hiermee is het cadeau voor Dankers ook ontstaat -> Hij krijgt een stetje jumpers van ons. He he eindelijk op weg uit Sydney. Het is inmiddels half vijf dus je raad het al -> file. Aaargh. 100 km later en vele minuten en telefoongesprekken naar bezette campers zitten we dan in Blackheat midden in de blue mountains.

17-12:
Dag 2 in Sydney. Een druk schema. We trappen af met een bezoek aan het befaamde Opera House. Werkelijk prachtig om te zien. Waar je denkt dat het dak bestaat uit massief pleisterwerk, zijn het gewoon witjes. Vervolgens met de Ferry naar het Maritiem Miuseum, want daar is een piraten show. Daar eindelijk aangekomen blijkt de piratenshow niets meer te zijn dan een speeltuin ingericht met het thema piraten. De kids vinden het geweldig en lopen druk rond om de schatkaarten te vullen met stempels om uiteindelijk de schat te vinden. Gaandeweg krijgen ze hulp van een heuze piraat en dat maakt het festijn natuurlijk af. Snel hebben ze hem nederlands geleerd (ja, nee, donker, skatkist) en slepen ze hem overal naar toe. Nadat we afscheid genomen hebben van de piraat, pakken we de bus, trein, bus (zucht) naar Bondi Beach - het Scheveningen van Sydney. Het strand is inderdaad even mooi en het volk wat er rondloopt even ordinair. Maar vergeleken met Bribie Island, valt dit natuurlijk in het niet. De surf is er nogal heftig en we worden zelfs gesommeerd om een stukje verder met de kids te gaan zitten omdat de stroming erg sterk isl En dat is ie ook echt. De kids vinden het natuurlijk te gek. Op het strand lekker gegeten en weer fijn met de bus-trein-bus naar huis. Waarom geen taxi? Tja, daar waren we al tegenaan gelopen (niet komen opdagen of veel te laat) dus hebben we de tijden van de bussen uit ons hoofd geleerd (38205050010 - duidelijk?). 's-Avonds blijkt dat we met half Tilburg (pensionado' s) op de overigens overvolle camping zitten. We hebben ons maar gedeist gehouden anders mochten we er natuurlijk gezellig bij komen zitten.

16-12:
Vandaag zijn we apart Syndey ingegaan. Dwz de Hellemonsters en de Schoenmakers apart. Wij hebben ons gefocust op het doen van inkopen voor de kerst (cadeaus voor de kids van Dankers, maar ook voor ons ventje want die wordt 5). Natuurlijk zijn we ook naar de bezienswaardiigheden geweest rondom Darling Harbour. De Chinese Gardens waren fantastisch (kijk eens naar prinses Isa). Ook zijn we naar een Didgeridoo voorstelling geweest, waar de kids zichtbaar van genoten. De Hellemonsters zijn naar dode beesten wezen kijken in het Australia Museum en hebben de verschillende restaurants rondom Circular bay onveilig gemaakt. Bij de hereniging 's-avonds was meteen duidelijk dat de kids elkaar gemist hadden die dag. De lieverds.

15-12:
Vandaag hebben we een lange reis voor de boeg. Helemaal naar Sydney, alle 500 kms. Om niet te laat aangekomen (spits!) zijn we lekker vroeg vertrokken (7.30u) zodat we er rond een uur of 2 zijn. Nou dat hebben we geweten. We hebben Coffs Harbour nog niet verlaten of het begint te regenen en niet een beetje! Daarbij kom nog dat wat ze hier de pacific highway noemen eigenlijk niet meer is dan een doorgaande weg door de steden. Dat betekent het ene moment het gasbedaal induwen en de berg af rausen en het andere moment 60km per uur langs huizen en werkend/winkelend publiek rijden. Dat valt dus vet tegen. Wel een prachtig gebied waar we doorheen scheuren, maar we moeten helaas echt doorrijden. Het geplande Huntervalley blaffen we voorbij met 120 km/uur, waar we eerder gedacht hadden een paar doosjes wijn meester te maken. Gelukkig hadden we voldoende progressie doorgemaakt gedurende de dag om spits van Sydney mee te maken. Gelukkig moesten we ook dwars door de stad om bij de camping te komen. Hadden we meteen een eerste glim van al het moois wat Sydney te bieden heeft. De geboekte camping is de dichtstbijzijnste bij de stad, maar ligt nog steed op 17km afstand ervan. Rond een uurtje of 6 landden we dan ook op onze camping. Het onthaal is een redelijke koude douche. Een strenge b(r)itse tante waarvan ik niet het idee heb dat ze in de meewerkmodus staat. Gelukkig is onze reservering doorgekomen en loopt eea onverwacht soepel. Die avond zijn we gaan eten bij een eenvoudig italiaans restaurant. Gelukkig waren we de enigen die er zaten te eten (dat zegt eigenlijk al genoeg) dus konden de kids hun opgekropte energie volledig kwijt in het restaurant.

14-12:
Jippie, het mooie weer is weer terug. Een strakblauwe lucht en dat komt goed uit, want het is vandaag kids-dag. De afgelopen dagen zijn ze nl genoeg door ons afgebeuld doordat ze hun mond moesten houden tijdens het rijden, niet mochten vechten en moesten luisteren. Vandaar vandaag kidsdag. Dus zonnebaden voor ons en zwemmen voor hen. 's-ochtend nog een potje getennist met Rinus (6-3 voor hem, maar ik kan hem hebben) om daarna te lamballen bij het zwembad, wat een waar paradijs is voor de kids. Aansluitend nog een paar minuten achter de PC gezeten om foto's te uploaden. 's-Avonds zijn we lekker wezen eten in een prima restaurant (echte servetten pa) en de kids hebben zich daar voorbeeldig gedragen. Het was echt gezellig met ze.

13-12:
Vanochtend opgestaan met regen. Damn, wilden we net een mooie wandeling gaan maken zit het weer niet mee. Dan maar naar beneden denderen en meters maken vandaag richting Sydney. Wel ff langs Byron Bay, want dat hippie stadje willen we wel gezien hebben. Een hoop VW T2 bussen, dus ik voelde me er al snel thuis. De kids hebben er lekker op het strand en in de zee gespeeld. Vervolgens weer snel de campers in om weer meters te maken. Zo gezegd, zogediggie-daan. We zijn geeindigd in het mooie Coffs Harbour. 500km to go... tenminste to Sydney dan.

12-12:
Vanochtend opnieuw opgestaan met prachtweer. Heerlijk. Het inpakken kostte ons belachelijk veel tijd, maar we weten nu hoe het snel kan. Na de website geupdate te hebben en beschermende zwemkleding voor de kids gekost te hebben in de campers gestapt om ons te begeven richting Lamington National Park (LNP). Ook wel the Green Mountains genoemd. Onderweg een kampsite geregeld. Helaas is er nog maar 1 powered site beschikbaar, dus dat word inproviseren. Uiteindelijk viel het mee en konden we beide campers erop zetten. Het mooie was dat er een fireplace op de campsite was. Daar gingen we natuurlijk gebruik van maken! Samen met de kids hout gesprokkeld en natuurlijk een mooie route gelopen langs bomen die er al een jaartje of 2000 staan. 's-Avonds hebben we in de Binna Burra lodge gegeten. Een echte houthakkerskantine, maar het eten was er prima. Gelukkig had ik mijn camera bij me, want zo'n LCD scherm is een prima vervanger voor een zaklamp. En die heb je toch wel nodig in de bergen waar ze geen lantaarnpaal om de 50 meter zetten. Toen we het kampvuur aanstoken begon het langzaam te regenen. Gaf wel een mooi spectakel (roken!), maar uiteindelijk ging het toch iets te hard regenen....

11-12:
Vanochtend was ik samen met Jos al om 03.00u op. Hij wilde niet meer slapen en streng aanpakken had echt geen zin. Gelukkig hebben we Syl's DVD speler bij me en heb ik tijdens Sharktale nog kunnen slapen. Wat was ik gebroken. Ik was overigens niet de enige, want eigenlijk was iedereen moe, ongeacht de hoeveelheid slaap. Ook de kids waren niet te genieten, maar we zijn toch op pad gegaan - naar Steve Irwin's Australia Zoo. Een fantastisch park. Super verzorgd met beplanting en bestrating en natuurlijk super schoon. Het aanbod qua dieren en de shops met de beesten vielen toch wel tegen. Artis biedt meer varieteit en de shows zoals de amerikanen die geven zoals in Seaworld zijn veel indrukwekkender. De kids vonden het natuurlijk geweldig. 's-Avonds opnieuw gebbq-ed op de bbq plek van de camping. Echt tof. Door heel Bribie island staan overigens gas-BBQ sites van de gemeente, waar je dus op terecht kunt. Erg gezellig. 's-Avonds vroeg naar bed gegaan, want morgen gaan we een eindje rijden!

10-12:
Vannacht goed geslapen. We waren natuurlijk moe van de reis, maar de kids lijken weinig last te hebben van het tijdsverschil. Vandaag gaan we lekker bijkomen op het strand. Uitkijken voor de zon natuurlijk, dus smeren, smeren, smeren. Het strand is echt geweldig. Schoon en overal bankjes onder een overkapping, waar allerlei families zich verzameld hebben. De kinderen hebben allemaal beschermende kleding aan en niemand ligt te bakken in de zon. Na wat gezwommen en in de zon gelegen te hebben gaan we eruit, want we hebben de waarschuwing van Janine niet in de wind geslagen. De zon is hier cruel, vanwege de dunne ozonlaag. s'-Avonds is duidelijk dat we er erg goed aan gedaan hebben om uit de zon te gaan, want iedereen is verkleurd en Isa heeft zelfs uitslag gekregen. En dat na een uurtje zonnen. s'Avonds komt Tommo nog een biertje drinken met zijn gezin. Daarna zijn we naar de Christmus Carols gegaan. Een happening waar alle families bijeenkomen in het park en waar er kerstliedjes gezongen worden. Erg schattig. Het is heel apart om overal kerstmuziek te horen, terwijl het een dikke 30 graden is buiten. Op de camping zijn we lekker een wijntje gaan drinken. We waren erg te spreken over Jacobs Creek Hugo. En hebben Dankers gebeld dat ie die maar flink moet inslaan voor als we in Sydney zijn. Om 22.15 kwam er een pensionado ons op de regels wijzen dat er 'no sound' hoorbaar mog zijn na 10 uur. Blijkbaar kunnen ze de brabantse gezelligheid niet zo waarderen. Ach, het zal niet de eerste keer zijn dat we van een camping gestuurd worden.

09-12:
De vlucht van Hong-Kong naar Brisbane was een eitje. Nog voordat het vliegtuig naar de startbaan taxiede lagen Jos en Isa al te slapen. Na het opstijgen volgden Bram en Guus al vlot. Heerlijk, want dat betekende een rustige vlucht voor ons en nog veel beter, dat de kids wellicht meteen al gewend waren aan het tijdsverschil. Aangekomen in Brisbane volgden de verschillende security checks. Opvallend dat Simone en ik er steeds het langste over doen. Waarschijnlijk ligt het aan de betrouwbare blik van Hellemons dat hij zich niet steeds hoeft te strippen tot aan zijn onderbroek. Aangekomen in Brisbane kregen we een grote verrassing: Tommo - een vriend van Patrick - stond klaar met een welkomst sign voor ons. We voelden ons meteen thuis. Tommo heeft de Schoenmakers in de taxi geholpen en de Hellemonsters in zijn eigen auto vervoerd richting de camper verhuur club. De camperverhuurclub viel zwaar tegen. Een verpauperde rommel en twee campers die er op zich wel redelijk uitzagen, maar gezien de sfeer die het geheel uitstraalde kregen we niet echt een goed gevoel. Maar goed, inpakken en wegwezen. Maar niet voordat we van Dankers via Tommo een koelbox koude drank meekregen. Geweldig Pat - 100 punten!!. Tommo heeft ons de snelweg opgeholpen en dat viel niet mee: in Australie rijden ze natuurlijk links en het links rijden is natuurlijk wennen, evenals het links schakelen en het knipperlicht met rechts bedienen. Gelukkig zonder brokken weggekomen, op wat versleten remblokken na (tja Rinus, rode lampen op je dashboard verschijnen niet voor niets!. Ik heb de trip naar Bribie Island 2 keer mogen doen, want ik was mijn creditcard vergeten bij de verhuurclub (eik..).

07+08-12:
Vandaag zijn we dan eindelijk in het vliegtuig gestapt. Best spannend hoe het met de kids zou gaan, maar het verloopt voorspoedig. Van slapen is er in het vliegtuig niet veel van gekomen, maar ze zijn ook niet vervelend geweest. Guus en Jos, hebben zich fantastisch vermaakt met de televisie in de stoel. Dus alle tekenfilms die er gedraaid zijn hebben ze gezien. Ook kregen de mannen van de luchtvaartmaatschappij een rugzak met knutselmateriaal en speelgoed. Dat deel viel mee. Aangekomen in Hong Kong hadden we dus nauwelijks geslapen, maar zijn we toch met een rondtocht meegegaan rond de staD. Indrukwekkend hoor. Wat een boel flats. Onvoorstelbaar dat ze op zo'n klein stukje aarde zoveel bedrijvigheid kunnen realiseren. In de staart van de rondtocht kregen de kids het allemaal slecht met als gevolg dat we in de bus zijn blijven zitten, waar ze alle 4 in slaap vielen. Teruggekomen op de luchthaven hebben we gerelaxed in de travellerslounge waar we hebben kunnen douchen, eten en drinken en war we heerlijk gemasseerd zijn. Super!. En natuurlijk even tijd om de website vol te schrijven. Vandaag dus toch nog een drukke dag, waar we in een trein gezeten hebben, in een bus, op een boot, in een metro en in een vliegtuig. Wat nog ontbreekt is een taxi, maar die komt morgen. Over 4 uur gaat onze vlucht naar Brisbane, dus we gaan zo de kids totall loss maken in de speeltuin op het vliegveld.

06-12:
Morgen is het zo ver. He he, de laatste zaken nog gepakt en de dressen op het web gezet voor het geval we bereikt dienen te worden. De eerste nachten verblijven we op:
Bribie island caracan park (+61 7 3408 1134 of http://www.bribieislandcaravanpark.com.au).
In Sydney verblijven we in:
the grandpines (+61 02 9529-7329 of http://www.thegrandpines.com.au).

03-12:
De Australiekoorts is weer een aantal graden gestegen. Boven staan drie ingepakte tassen, drie volle rugzakken en setjes kleren. De paklijst is op een haar na afgewerkt. Australia, here we come!

28-11:
De voorbereidingen zijn in volle gang. De reis is gepland, de laatste boekingen worden gedaan en we zijn druk doende ons paklijsten af te maken. Nog 8 nachten en dan gaan we......